Geschiedenis en utopie

Samenvatting

Cioran noemde zijn geschriften eens 'oefeningen in anti-utopie'. Niet bereid een volgeling te zijn van andermans zaligmakende voorstellingen óf (andersom) zelf een meester voor volgelingen te zijn - een eigenschap die hij deelt met Nietzsche - onderkende hij de dringende behoefte bij de grote massa om altijd weer achter een nieuwe waan aan te hollen maar al te goed. In Geschiedenis en utopie analyseert hij de verschillende illusies die de wereld creëert om niet aan het heden te lijden: de nostalgie naar een imaginair paradijs in het verleden en de vlucht naar voren in een utopische toekomst.