Hoe harder ik loop, hoe kleiner ik ben

Samenvatting

Mathea Martinsen heeft nooit veel met andere mensen te maken gehad. Maar één ding heeft ze wel begrepen: ze zijn niet als zij. Nu, als oude vrouw, wordt ze getroffen door een groot verdriet en bevangen door de vrees te zullen sterven zonder dat iemand van haar bestaan geweten heeft. Mathea breit oorwarmers, loopt het bejaardencentrum voorbij alsof het een motorclub of een dansschool was – of iets anders waar ze geen enkele belangstelling voor heeft – en vraagt zich af wat ze zal antwoorden als iemand haar vraagt hoe laat het is.