Ik waarschuw de politie

Samenvatting

Toen het afscheidsdiner ter gelegenheid van de vijftigste reünie van de geneeskundefaculteit ten einde liep, gag mijn goede vriend Bob Berger, de enige vriend die ik aan mijn studententijd heb overgehouden, met een gebaar te kennen dat hij met me wilde praten. Hoewel we ieder onze eigen weg waren gegaan - hij is hartchirurg, ik genees al pratend gebroken harten - hadden we een hechte vriendschap waarvan we beiden wisten dat die voor het leven was. Toen Bob me bij de arm nam, wist ik dat er iets niet goed zat. Bob raakte me zelden aan. Wij psychiaters letten op dat soort dingen.