Οι τάφοι του Ατουάν

Περίληψη

"Τενάρ, αυτή τη στιγμή κρατών την οροφή πάνω απ' τα κεφάλια μας. Κρατώ τους τοίχους για να μη μας κλείσουν μέσα τους. Κρατώ το έδαφος για να μην ανοίξει κάτω από τα πόδια μας. Αυτό το κάνω διαρκώς από τότε που περάσαμε το λάκκο όπου περίμενε ο υπηρέτης τους. Αν εγώ μπορώ να απομακρύνω το σεισμό, εσύ φοβάσαι να συναντήσεις μιαν ανθρώπινη ψυχή μαζί μου: Εμπιστέψου με, όπως σε εμπιστεύτηκα! Έλα μαζί μου τώρα". Προχώρησαν μπροστά. Η ατέλειωτη σήραγγα άνοιξε. Η αίσθηση περισσότερου αέρα τους συνάντησε, σαν μια μεγέθυνση του σκοταδιού. Είχαν μπει στη μεγάλη σπηλιά κάτω από τις ταφόπετρες.